فرمود : گناهانى را كه دو فرشتهء نگهبان براى او نوشته‌اند از يادشان مىبرد ؛ و خداوند به اعضاى بدن او فرمان مىدهد تا گناهان او را پنهان سازند . و به نقطه‌هايى از زمين دستور مىدهد تا گناهان او را بپوشاند . پس آنگاه كه خداوند او را ديدار مىكند چيزى وجود ندارد كه به گناهان او گواهى دهد . امام معصوم عليه السلام در اين قسمت‌ها براى نجات نفس از دغدغه‌هاى شيطانى به التماس‌هاى شديد رو آورده است و خواهش‌هاى پى در پى او تمنّاى تأييد الهى را مىطلبد ، گاهى تأييد خداوند به كمك انسان مىآيد و او را توفيقات خاصى فرا مىگيرد ، بنابراين عملكرد آدمى به علاوه دست توسّل به سوى عنايت‌هاى ربوبى و شفاعت معصومان عليهم السلام در اين مسأله نقش بسزايى دارد ، اگر انسان بخواهد بر ترك گناه عزم جدى داشته باشد بايد تضرّع و صداقت او به درخواست يارى از درگاه خداوند متعال پيوسته متّصل باشد ، مانند لامپى كه از منبع نور پيوسته روشنايى مىگيرد و تاريكى را از بين مىبرد ، پس توبه و انابه به كمك حضرت حقّ ممكن مىشود . اگر انسان قدرت بر اطاعت و توانايى در دورى از گناه را در خود احساس كرد ، نبايد بر آن مغرور شود ؛ زيرا توفيق الهى رفيق راه اوست ، گرچه رنج اطاعت و صبر بر گناه بسيار دشوار است ولى پايدارى در آن حالت رحمت و عصمت پروردگار را نياز دارد . از اين رو خداى منّان به ياران حضرت موسى مىفرمايد : ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ مِنْ بَعْدِ ذَلِكَ فَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَتُهُ لَكُنتُم مّنَ الْخسِرِينَ » « 1 » آن گاه بعد از [ پيمان گرفتن ، از وفاكردن به آن ] سرپيچى كرديد ، و اگر فضل و رحمت خدا بر شما نبود ، قطعاً از زيانكاران بوديد .

--> ( 1 ) - بقره ( 2 ) : 64 .